Mijn kindervoorstelling: Herfstkabaal speelt 5 februari om 15:30 in de Bedoeling in Nieuwegein, Bedumerschans 4 Leeftijd: 4 tot 10 jaar

It’s mere somesthesia here

I want to be a space cloud getaway. I need a ship that shoots

for stars. Destination oneway: a milkyway holiday.

And when I disembark by jet powered seat explosion I will

turn to dust and live, scattered, swimming, in perpetual

motions of star residue. Perhaps my eyes will survive and stay

whole, so I can see all parts of me glimmer as they float in this

airless ocean. I can breathe here though, because with bursting

every particle of me will ooze out all emotion [it's mere somesthesia here]

Ik ben de ochtendster en de avondster

Hecate ligt op een chaise longue, ze leest de krant. Ze kijkt op en begint te spreken.

HECATE:

Paddestoelen zijn aaseters, de vuilnismannen van de natuur. Het zijn walgelijke creaturen. Ik snap niet dat er mensen zijn die ze als delicatesse zien. Ooit stond ik als punaizepoes in mijn onderbroek op de spreipagina van een geil blaadje. Ik zou daar spijt van kunnen hebben, maar dat is nu eenmaal hoe het spel werkt. Je moet jezelf toch in de kijker spelen.

Als mensen me vertellen dat ik gewoon geluk had, dat ik kansen heb gekregen, dan zeg ik ze, kansen die krijg je niet, die pak je. Een leven lang. Daarom voel ik me niet bedreigd door die paddestoelensterretjes. Die overal opkomen, zo van floep! Floep! Zeg me niet dat ik geluk heb gehad, dat ik een zondagskind ben, want ik heb jarenlang op elleboogjesmacaroni en smac geleefd, zodat ik dat nu niet meer hoef. Welverdiend naar mijn mening, de kok die ik heb, de chauffeur, de lijfwacht. Maar ik zou ook zonder kunnen, hoor. Met gemak. Ik ben er niet afhankelijk van. Afhankelijkheid is een doodzonde.

Ik zing. Ik geef mezelf weg. Ik leef als de drager van mijn stem. Een paddestoel is tijdelijk, een decorstuk, een herfstding. Die houden het niet lang vol, want roem, dat is een duurloop. Er zijn er niet veel die daar de stamina voor hebben.

We zijn hier bezig met de resurrectie van een wereldster. Van mij. Tegenwoordig spreekt men van een x-factor, dat soort termen zeggen mij niet zoveel, een opsmukwoord. Er is op dit moment weer eens sprake van een nieuwe veelbelovende artieste – ik ben haar naam even kwijt – mij wordt gevraagd of ik haar als een bedreiging zie, maar zo’n vraag kan ik bijna niet begrijpen! Ik zie deze lancering in het bredere verstek van het eb en vloed van mijn loopbaan. Paddestoelen leven slechts één seizoen en wanneer ze terugkeren naar de humuslaag van rottend blad en insecten, terug de zwarte aarde in, dan verdwijnen alle oohs en aaahs met haar.

Mijn agentschap gelooft in mij. Ze zien in mij de kwaliteit van iemand die iets te vertellen heeft. De mensen hebben behoefte aan een rolmodel, opdat zij zich ergens aan vast kunnen houden. Dat moet iemand zijn met inhoud, iemand die een boodschap verkondigt. Iemand met talent. Ik heb daar mijn leven voor gegeven en streef zo een hoger doel na, hoger nog dan mezelf. Ik ben weleens egoïstisch genoemd, maar het tegendeel is waar, ik ben juist één van de meest onbaatzuchtige mensen die ik ken. Vandaar de investering van dit instituut. Vandaar het team dat mij omringt. De psychiater aan mijn bedrand, de publiciteitsstuntmannen, de grimeurs, de plastisch chirurg, die met zijn kruimeldief mijn overtollig vet wegzuigt. Mijn jurken worden om mijn lijf heen genaaid. De haren in mijn schedel geplant. Iedere porie wordt afzonderlijk schoongemaakt. De zilveren lepel in mondjesmaat tussen mijn lippen geschoven. Omdat ik de ster ben.

Iedere dag treed ik naar buiten. Dan word ik begeleid door de poortwachter van de media. Hij draagt de zware sleutel voor me. En hij opent deuren voor mij.

Want ik ben de ochtendster en de avondster.

Ik word iedere ochtend geboren en ik sterf iedere avond.

ee cummings, mijn vertaling van

de grijns van een clown in de schedel van een baviaan

(waar eens goede lippen achtervolgden of ogen ferm roerden)

mijn spiegel geeft me, op deze middag;

ik ben een vorm die slechts kan eten en drol

hier met de vuile dood die hem vast zal omarmen,

een lafaard onhandig wachtend niet meer te zijn

aan wie alle perfecte dingen ondertussen voorbijgaan;

de indruk van een hand in een lege handschoen,

een spoedig vergeten melodie, een huis te huur.

Ik heb je nooit liefgehad, liefste, zoals ik nu liefheb.

 

zie deze dwaas die in de maand Juni,

na het horen van bepaalde sterren en planeten,

langzaam opsteeg in een strakke ballon

tot de kleiner wordende wereld absurd werd;

werd gezien door een boogschutter (wiens schot faalde

nooit) en met die kleine truc of deze

schoot hij de luchtreiziger neer, de afgrond in

-en wonderlijk viel ik door de groene groeve

van de schemer, neerslaand in vele stukken.

Ik heb je nooit liefgehad, liefste, zoals ik nu liefheb.

 

 

gods verschrikkelijke gezicht, helderder dan een lepel,

verzamelt de afbeelding van een enkel fataal woord;

opdat mijn leven (dat houdt van de zon en de maan)

lijkt op iets wat nooit is gebeurd:

ik ben een vogelkooi zonder vogel,

een halsband op zoek naar een hond, een kus

zonder lippen; een gebed zonder knieën

maar iets klopt in mijn hemd om te bewijzen

dat hij die is ondood, levende, niemand is.

Ik heb je nooit liefgehad, liefste, zoals ik nu liefheb.

 

Hel (bij de meest nederige ik die zal vergroten)

open het vuur! Want ik heb enig geluk ervaren

van een kleine dame daarboven op aarde;

voor wie ik huil, haar gezicht herinnerend,

Ik heb je nooit liefgehad, liefste, zoals ik nu liefheb.

It’s pretty- it’s petty please see through me

Nearest and dearest respect me please for all that you’ve showed me I can hardly breathe,

it is what it is and I just have to deal with it, I s’pose no mention of easier please is appropriate.

The things we all want, or think we want anyhow, I can let them free, finally. Set them free with me, don’t let me be lonely in this. It is just as worthless as I’ve always suspected. The layer is thinner even, lying on top there, it melts. Living it up, high on up of my own mountain, my own pile of touched down touchés, clichés, and old sayings. All of the things that I’ve owned. Yeah, one of these might be useful one day, forget it already. It’s pretty- it’s petty please see through me, I love it when I can do that, don’t stop staring, pierce right through me.

The Linguist Connection

I belong to an extended family of linguists. We are lovers of words. Discoverers of worlds. We convey to you dreams, possibilities, atmospheres, panaceatic topia, imaginaria, fantasia, aquaria, etcetera. That is our craft. We know words are just symbols for the things as they are in the world, or in our heads, but we don’t mind. It is our way. The way we build. It’s an architecture. Our way of creating, our force forward. We have instant recognition between us. It is how we find each other amidst the social ocean of group association. We will drop a line. Hoping one of us is present, will catch on. Will walk onto the little islands we scantily scatter. Sometimes there is none, we stand alone. A Crusoe trying to teach beautiful savages in vain. We chuckle softly over our own wit. We amuse us. But we are most happy when it is recognized. We connect, we feel togetherness.

Hypnose

Je zegt dat ik je met ogen en stem probeer te hypnotiseren door je eindeloos aan te kijken en langzaam te spreken over liefde en het leven, niet dat ik daar iets van kan weten. Ik zweef er schijnbaar net boven. Mijn tenen raken verward met de blaadjes aan de toppen van de bomen. Je zucht. Zo overdreven. Ik zeg vergeet het, vergeet het. Blijf hier, kijk naar mij. Het staren werkt verdovend. Ik lach, want de blaadjes kietelen mij, ik weet niet wat je nu verwacht, maar het is niet waar ik aan dacht.

Woord

Het woord vastleggen, in vorm vangen wat stoort, wat zeurt, roert en huivert. Een hoor mij. Een bekoor mij. Een ik lees jou. Jouw regels ontzegeld. Jouw hebben me door mij. Dat is mooi en zo raak je mij als de stilte valt komt het extra hard aan, vlak voor ik week word of verhard, twee wegen, want het is even, dit samen beleven. Een wedervoordracht van gezien en begrepen, dat is voltooid volledig en gelijk oneindig. Zo klimmen vier ogen naar boven door kieren klimmen we bij elkaar naar binnen en weten op alles een beetje licht geschenen te schijnen.

Quints meeslepende vervreemding – scène 1

De eerste scène van mijn toneelstuk ‘Quints meeslepende vervreemding’ :  (!!!!)

klik hier >>>>>  Quints vervreemding scène 1  <<<<< klik daar

Met natuurlijk deze playlist in Spotify

Great expectations