Je hebt me mijn schrijverszijn afgepakt, klootzak, nu jank ik als het verloren moederschap van talenten die het licht van kennis nimmer zullen schenken aan de lege zalen, de lege zalen in de hoofden van alle mensen. Wat zullen ze nu eens denken? Vrij van mijn invasievolle fantasie dolle pret, is het nu goed onderlegd parket, met blanke burgers brave borsten die geen goden kennen aan wie ze durven bekennen, het saaie bestaan lijdzaam te ondergaan. Wil de echte mens nu opstaan? Kap’tein, oh kapitein uw schip zinkt in oeverloos geëmmer, dieper zuchten en ons maar berusten want de schrijver werd nooit zwemmer. We komen dus nooit verder met dit lichaam. ’tis niet de tijd van deze geest, dit schip vreest leven en weet niet wat water is dan nattigheid. Wat moet ik worden? Wat moet men ook met woorden? En met spijt, was ik maar bereid geweest te worden wie ik was, maar bange schepen stranden nog voor de wind er was. Winter was weerzinminnend, kou bedwingend, ’s zomers dan maar opnieuw beginnen? Zei de zonderaarzeling herwonnen vrijheidssoldaat, met een leger aan kennis paraat wil ik winnen van de nietwaarschuwingsschuwe vijanden van vandaag. Weet u waar ze te vinden? Nee, ik ben slechts de weduwe van morgen, heb zo mijn eigen zorgen. Ik las één woord van hem en gaf er duizend terug, duizend excuses om niet te gaan, eindeloos stil te staan, maar het is te laat om terug te gaan. Hier een tafel daar een stoel, een lamp, een heleboel spullen om het gat te vullen, want lege zalen kunnen niet verhullen waar ik voor sta daar ga ik voor, daar ga ik dan. Een verhuizing en een bereizing van zalen en zeeën zonder een letter terug te nemen. Spookfantomen van mijn dromen wilde ik mezelf beroven van wat ik had, dan was ik stommer, blinder, dommer met open ogen in een zwart gat waar het licht ten alle tijde aan was. Ik heb het altijd al gedacht, maar nooit geweten, en zeker wetenschap kon dat niet geven.
- Ik heb eens ‘respect’ op mijn verlanglijstje voor kerst gezet. Nogal arrogant, ondankbaar ook. In terugblik bedoelde ik ‘liefde’.
Weet je wat ik zo fijn zou vinden? Mezelf kennen, nee niet in de psychoanalytische zin. Ik wou dat ik iemand kende zoals ik. Al is dit natuurlijk een wens die voortkomt uit het stiekeme plezier dat ik trek uit het lijdzame bestaan van de eenzame filosoof: “Niemand begrijpt mij!”
Er moeten talloze mensen zijn die mijn gebazel verstaan, die allemaal dezelfde taal spreken als ik. Ze kunnen mij echter niet vinden omdat ik mij niet laat horen. Ik durf gewoon niet oke! De meeste mensen om mij heen doen alsof er niks aan is, het leven. Ze kijken er niet van op, terwijl mijn ogen iedere dag uit mijn hoofd rollen. Hallo!! Het. Leven. Dit is niet zomaar wat, iedereen kent toch wel dat misselijke gevoel dat je krijgt als je te lang te diep nadenkt over wat hier en nu gaande is en waar je deel van uitmaakt? Ik ben, door herhaaldelijke training, immuun geworden voor dat gevoel. In plaats daarvan haal ik er een mateloos genoegen uit, half sado-machistisch, half gelukzalig genieten, en ik doe het continu dit nadenken en met alles wat ik geloof en weet gaat het meer en meer de kant van de gelukzaligheid op. Vroeger, toen ik nog een kijk op het leven had die werd geleid door biologie en de wetenschap, en publieke opinie mij voor de gek kon houden door zich voor te doen als de enige waarheid, was dat wel anders.
De abstractie van een gevoel, ziehier een vaarwel. Als ik je nu kus dan liever als vrienden, want voorheen was me te hevig. In mijn schip ken ik geen geesten, van vroeger, toen ik je had. Ik vaar nu een zilveren koers in het maanlicht van de toekomst. En ik weet dat wat jij bevat ook in mij ligt en omgekeerd. Ik ken dit geheim van deze zee, ‘t liefst wil ik dat je instapt en meevoert. Je zou mijn zeilen kunnen hijsen, maar ik kan het ook zelf.
When I draw I express a feeling. It comes from a necessity; I usually find myself in a moment of catharsis when I draw or paint. The work comes from deep within, from the current moment, I don’t think of anything to draw, it just comes out. I often find that when I look back at older drawings I can really see in them how I felt at the time and what was going on in my life. As was the case with this drawing, the baby in the womb has nothing to do with me wanting to be a mum or any baby making, it was a feeling of safety I was looking for. To be as comfortable and as loved as a baby in the womb. Strangely, this exact picture actually happened, after I realised I am the only one who can really give me such love.
For me this led to the conclusion that I can draw the future.. no not really, but it does offer some insight in the idea that when tuned into your emotions, and listening to them instead of pushing them away we can open up, and move through some boundaries. It’s vital to listen to your feelings and emotions, they are direct communications to how you are feeling. Writing this down makes it seem so obvious, yet everyday life is filled with distractions and excuses. Let’s express the pain away.
We suddenly find our eyes are locked into eachother, I don’t know about him, but I can look straight into his soul. There’s a change in his eyes, he’s letting it happen, letting me in. This feels so special and sacred, he lets me in, does that ever happen? A guy letting a girl in? Of course he is beautiful, every one is, I know this, I can see it all the time. But I can tell this is kind of new to him, he too can feel something special is happening. He trusts me, opening slowly, we stare deep into eachother’s eyes. I am touched by his beauty, and touched by his trust. It’s deep, so very deep inside of him, all the normal layers and defenses are down. I feel calm, looking inside, a tear drops from my eye onto his face. We smile sweet smiles, with just a touch of nervousness, or is it excitement? We both know we are connecting right now. I don’t know what he is seeing, but I am open to his gaze, so I suspect he sees the same in me. We mirror eachother’s beauty in our loving gaze and humble smiles. For a moment we are in eternity, all is good, and we touch souls.
Where to hang out as a raw foodist in Utrecht? There are very limited options, actually there aren’t any options at all! It’s ll cooked! So I would like to hear if there’s any people in Utrecht who feel the same way and would like to connect and socialize with another raw foodist! (Me!) Get in touch via a comment.
Waar zijn ze? De rauwe veganisten van Utrecht? Laat me weten dat je bestaat! Ik zou graag met iemand enthousiast willen worden over rauwe chocolade, David Wolfe, maca, groene smoothies, de energie, etc.
Filling:
In food processor combine:
Zucchini/courgette
Red bell pepper
Choice of hearty nuts such as brazil
Cilantro
Garlic
Put in a bowl
Add diced avocado
Spread onto nori sheets
Accompanying banana chili sauce:
Banana
Fresh chili pepper (not the whole thing unless you love spicy food)
Water
Blend into sauce
Roll up the filled nori sheets with sauce into wraps.
For bigger wraps you can start with a layer of dry lettuce or leafy greens.
Leftover sauce is for dipping.
Salad dressing
Mango
Ginger
Chop off a bit of chili pepper to taste
Cilantro
Dash of lime juice
Blend all ingredients
Goes well with this salad:
Salad leafies
Raw chinese cabbage
Fried/baked tempeh (yeah not raw)
Tomato
NOTHING is better than a green smoothie to start the day. It is the food of Life. The food of a God(dess) on Earth. The amount of energy it gives is incredible. I cannot believe there are people in this world who start their day with honey loops when there is such a plentiful variety of real food available.
What goes into my favourite green smoothie:
handful of spinach
one frozen banana
half a cucumber
one small hass avocado
half a glass of water
Just blend it all together in a food processor, goes totally creamy.
Delicious!
Van prachtige wezens verlang ik meer dan ooit
dat de roos van schoonheid niet sterft,
maar de rijpheid groeiend met de tijd,
zal zijn tedere erfgename wellicht onthouden:
.
Jij, gevangene van je eigen ogen,
voed het licht met eeuwige brandstof,
honger creeerend waar afwezigheid ligt.
Ikzelf zo fout, wreed te zijn naar gevoel.
.
Jij, die nu de de hemel behangt,
als een gouden lente,
binnen jouw knop lig ik begraven.
Heb meelij met de wereld,
of anders eet haar dauw, bij mijn graf voor jou.
.
(vrij vertaald in 2005)
I notice you by close skin
which as a true poem burns
naked I float melting completely
never to hesitate and feel time tremble
Well, I don’t admire irony
it’s a pathetic game others play
who does so seduces one’s own soul
lukily we know this as heaven
me, I can’t complain
your fabulous face is the voice of modern poetry
