Ik ben de ochtendster en de avondster

Hecate ligt op een chaise longue, ze leest de krant. Ze kijkt op en begint te spreken.

HECATE:

Paddestoelen zijn aaseters, de vuilnismannen van de natuur. Het zijn walgelijke creaturen. Ik snap niet dat er mensen zijn die ze als delicatesse zien. Ooit stond ik als punaizepoes in mijn onderbroek op de spreipagina van een geil blaadje. Ik zou daar spijt van kunnen hebben, maar dat is nu eenmaal hoe het spel werkt. Je moet jezelf toch in de kijker spelen.

Als mensen me vertellen dat ik gewoon geluk had, dat ik kansen heb gekregen, dan zeg ik ze, kansen die krijg je niet, die pak je. Een leven lang. Daarom voel ik me niet bedreigd door die paddestoelensterretjes. Die overal opkomen, zo van floep! Floep! Zeg me niet dat ik geluk heb gehad, dat ik een zondagskind ben, want ik heb jarenlang op elleboogjesmacaroni en smac geleefd, zodat ik dat nu niet meer hoef. Welverdiend naar mijn mening, de kok die ik heb, de chauffeur, de lijfwacht. Maar ik zou ook zonder kunnen, hoor. Met gemak. Ik ben er niet afhankelijk van. Afhankelijkheid is een doodzonde.

Ik zing. Ik geef mezelf weg. Ik leef als de drager van mijn stem. Een paddestoel is tijdelijk, een decorstuk, een herfstding. Die houden het niet lang vol, want roem, dat is een duurloop. Er zijn er niet veel die daar de stamina voor hebben.

We zijn hier bezig met de resurrectie van een wereldster. Van mij. Tegenwoordig spreekt men van een x-factor, dat soort termen zeggen mij niet zoveel, een opsmukwoord. Er is op dit moment weer eens sprake van een nieuwe veelbelovende artieste – ik ben haar naam even kwijt – mij wordt gevraagd of ik haar als een bedreiging zie, maar zo’n vraag kan ik bijna niet begrijpen! Ik zie deze lancering in het bredere verstek van het eb en vloed van mijn loopbaan. Paddestoelen leven slechts één seizoen en wanneer ze terugkeren naar de humuslaag van rottend blad en insecten, terug de zwarte aarde in, dan verdwijnen alle oohs en aaahs met haar.

Mijn agentschap gelooft in mij. Ze zien in mij de kwaliteit van iemand die iets te vertellen heeft. De mensen hebben behoefte aan een rolmodel, opdat zij zich ergens aan vast kunnen houden. Dat moet iemand zijn met inhoud, iemand die een boodschap verkondigt. Iemand met talent. Ik heb daar mijn leven voor gegeven en streef zo een hoger doel na, hoger nog dan mezelf. Ik ben weleens egoïstisch genoemd, maar het tegendeel is waar, ik ben juist één van de meest onbaatzuchtige mensen die ik ken. Vandaar de investering van dit instituut. Vandaar het team dat mij omringt. De psychiater aan mijn bedrand, de publiciteitsstuntmannen, de grimeurs, de plastisch chirurg, die met zijn kruimeldief mijn overtollig vet wegzuigt. Mijn jurken worden om mijn lijf heen genaaid. De haren in mijn schedel geplant. Iedere porie wordt afzonderlijk schoongemaakt. De zilveren lepel in mondjesmaat tussen mijn lippen geschoven. Omdat ik de ster ben.

Iedere dag treed ik naar buiten. Dan word ik begeleid door de poortwachter van de media. Hij draagt de zware sleutel voor me. En hij opent deuren voor mij.

Want ik ben de ochtendster en de avondster.

Ik word iedere ochtend geboren en ik sterf iedere avond.